En pahalı şey güvendi, onu da çöpe attın. Al bakalım alabiliyorsan.
Yaşayan bir ölüyüm, şimdilik.
Bir beklentim yok, heyecanım veya beklediğim bir şey yok. Nasıl oldu bu hale geldim bilmiyorum.
Ne diyordu? “Yaşadığımı hissetmiyorum, nefes alışım bile bir başkasına ait gibi. Taşıdığım gözler kapısı olmayan odanın penceresi gibi. Bana ait olmayan bir bedeni yaşıyorum.” Yalnız değilmişim ama bir o kadar da yapayalnızmışım.





